Nog een maand en 17 dagen en dan barst het spektakel van de Top 2000 weer los. Omdat ik aan het einde van het jaar altijd in een zeer muzikale stemming ben, nog meer dan normaal, vind ik het wel eens tijd worden dat ik mijn voorspellingen de wereld in stuur. Wie worden de grote winnaars? Wie juist de grootste verliezers? Wie gaat er de meeste plaatsen stijgen en wie komen er nieuw binnen in de lijst? Hier mijn voorspellingen.
De winnaars
Ik voorspel dat Coldplay één van de grote winnaars wordt. Met ‘Viva la Vida’ kwam de Britse band vorig jaar vanuit het niets op nummer 11 binnen. En met ‘Clocks’ op 8 had Coldplay een groot aandeel in de top-20 van vorig jaar. Ik verwacht dat ‘Viva la Vida’ dit jaar over ‘Clocks’ heen gaat en in de top-8 terecht komt. ‘Clocks’ zal iets lager uitkomen, maar wel in de top-15 blijven.
Ook Deep Purple gaat flink scoren en wel met het nummer ‘Child in Time’. Vorig jaar nog op nummer 5, maar dit jaar zou het zomaar kunnen dat het nummer op 3 of 2 terecht komt. En dat zou naar mijn mening volledig terecht zijn.’Child in Time’ is een meesterwerk, een Picasso die zelfs kippevel brengt op de kleine teen van een dove hiphopper. Een van de eerste nummers die ik aanvink op mijn stemformulier.
Het is heel cliché, maar Toen ik je zag van Hero komt stormend de lijst binnen. Een plek in top-50 zou best eens bereikt kunnen worden. Hero is de rol die Antonie Kamerling speelde in de film ‘All Stars’ en met dit nummer scoorde hij een grote hit. En waarom komt dit nummer zo hoog binnen? Simpel, kijk maar naar vorig jaar. Michael Jackson staat opeens met 30 nummers in de lijst, met Billie Jean als hoogste notering, op nummer 27. Nog absurder ging het Ramses Shaffy af. De beste man stond met maar liefst 3 (!) nummers in de top-10. Daar was veel kritiek op. De top-2000 zou aan partijdigheid doen en niet meer objectief zijn. Frits Spits hamerde er in zijn programma op toch vooral op Ramses te stemmen. Partijdigheid ten voete uit dus. Dode mensen doen het altijd goed in de lijst. Als je gecremeerd bent, ben je pas echt hot, zeg maar.
De verliezers
Nederland is ‘uitgeboudewijndegroot’. Vorig jaar daalde hij met ‘Avond’ al van 2 naar 3, ten faveure van Hotel California van de Eagles. Het grote slijmnummer van de Nederlandse Bob Dylan verdwijnt uit de top-5. Hoewel, slijmnummer? Zeg maar gerust zeiknummer ( sorry moeder ). Ik kan persoonlijk het monotome, saaie, irritante lied niet meer aanhoren. Omdat het niet des Boudewijn de Groot is. Waar schopt het tegen aan? Welk probleem stelt het aan de orde? Waar tegen protesteert het? NIETS! Kijk, iedereen gelooft wel ergens in, en ik heb er geen problemen mee dat mensen daar voor uitkomen. Maar kom op Boudewijn, in jouw geval wil ik zeggen: Oke jongen, we weten het nu wel. Je gelooft. Na 30 keer is dat wel duidelijk. Doe eens origineel. Verzin eens iets anders. Kom eens met een synoniem. Of zo.
Het ligt natuurlijk voor de hand dat Ramses en Michael Jackson veel gaan verliezen. Als ze dood zijn, zijn ze populair, maar een jaar later is iedereen ze vergeten. Dan zijn ze pas echt dood. De Pastorale, het mooie duet met Liesbeth List zal heus nog wel in de top-20 staan, maar voor de rest houdt het snel op voor Ramses. En Billie Jean van MJ zal nog net de top-50 halen denk ik.
De top-10
Ik denk dat de Top-10 er als volgt uitziet.
1. Queen-Bohemian Rhapsody
2. Deep Purple – Child in Time
3. Eagles – Hotel California
4. Led Zeppelin – Stairway to heaven
5. Boudewijn de Groot – Avond
6. Pink Floyd – Wish you were here
7. Coldpay – Viva la Vida
8. Ramses Shaffy en Liesbeth List – Pastorale
9. Metallica – Nothing else matters
10. Guns ‘n’ Roses – November Rain
Mijn stemmen
Hieronder kan je mijn inzendingen voor de top2000 van 2010 vinden. Compleet met filmpje en alles.
Maandagavond, om half 9 om precies te zijn, begint mijn favoriete tv-programma: Holland Sport. En vandaag met niemand minder dan Mark Cavendish, die in het programma wordt voorgesteld als de beste sprinter ter wereld. Ik mocht Cavendish nooit echt. Natuurlijk, hij is een fenomeen. In 3 edities van de Tour de France won hij maar liefst 15 etappes. Ook won hij vorig jaar zijn eerste klassieker en niet de minste. Hij was de snelste tijdens Milaan- San Remo. Maar ondanks zijn ongelooflijke prestaties was ik nooit echt een fan van hem. Hij kwam altijd een beetje arrogant op mij over. Iemand die je zo een gebroken neus zou slaan als hij je iets vroeg en je verstond hem niet. Want oja, niemand kan hem verstaan.
Maar vanavond leerde ik een heel andere kant van de inwoner van Isle of Man kennen. Een redelijk inteligente man, die helemaal leip is van zijn Fiat 500 uit 1968. Ook vertelde hij dat hij een zeer emotionele gozer is, die vaak verkeerd begrepen wordt. Of zoals hij zelf zij: “Alles wat ik zeg, wordt verkeerd vertaald. Het is hetzelfde als het lezen van een boek. Je leest allemaal hetzelfde, maar je bepaalt zelf hoe je het leest. In welke context je het plaatst. Als ik iets vertel in een interview, wordt het altijd in de verkeerde context geplaatst.”
Bekend zijn de tranen van Cavendish, nadat hij dit jaar zijn eerste Tour etappe op zijn naam schreef. Destijds stond hij onder enorme druk. Criticasters zeiden dat hij het niet meer kon. En het feit dat hij tijdens de eerste massasprint, gewonnen door Petachi, al moest lossen, voor de sprint goed en wel begonnen was, werkte ook niet in zijn voordeel. Ik weet nog goed dat de NOS commentatoren Herbert Dijkstra en mede-Zeeuw Maarten Ducrot ook niet echt rekenden op een overwinning van de Engelsman. Dat blijkt ook wel uit het commentaar tijdens de door Cavendish gewonnen sprint:”Cavendish, Cavendish, Cavendish! Het is verdorie Cavendish! Hij zal dat toch niet gaan redden!! Hij doet dat toch niet?? Cavendish haalt het wel” Na de etappe barste Cavendish in tranen uit, terwijl hij geinterviewd werd door de Engelse televisie.
Sinds vanavond weet ik ook dat Cavendish gek is van donuts. Raar eigenlijk, zo’n kerel, een werkelijke killer in het peleton, die eigenlijk nog zo kinds is. Houdt gewoon van donuts, lekker zoet. Dat vindt ie lekker. Hij was in 2 weken al 4 kilo aangekomen. Maar om te zeggen dat hij er nu uit zag als een soort Mido, nee dat zeker niet. Gewoon een stoere kerel, die ietwat zenuwachtig antwoord gaf op de vragen van Wilfried de Jong. Ik heb echt een andere kant van de sprinter gezien: een harde kerel,dat zeker. Maar eigenlijk is het nog een kind.
Hier kan je een samenvatting zien van Cavendish tijdens de Tour van 2010
Wat heb ik me gisteren tijdens Nederland-Zweden zitten ergeren aan Zlatan Ibrahimovic. Waar ik het al verwonderlijk vond hoe Cristiano Ronaldo zich als aanvoerder van zijn land gedroeg, des te vreemder vond ik het gedrag van Zwedens captain.
Hij zat niet lekker in de wedstrijd, Ibra-kadabra, dat was wel duidelijk. Waar zowat alle Zweedse spelers in de dagen voor de wedstrijd flinke kritiek hadden op de Oranjespelers ( het zijn een stelletje varkens ), daar hield Ibra zich opvallend rustig. Hij vond niet dat de Nederlanders zich schuldig hadden gemaakt aan vuil en oneerlijk spel tijdens het WK. Blijkbaar was hij van plan de frustraties die hij wel had pas in de wedstrijd duidelijk te maken. “Ik zeg niks in de krant, ik knal ze tijdens de wedstrijd wel doormidden”, zoiets.
Ibra ontsnapte vroeg in de 2e helft aan een rode kaart, toen hij oud-ploegenoot Heitinga een flinke beuk in de rug gaf, terwijl de bal niet in de buurt was. De hele wedstrijd was hij bezig met venijnige schopjes hier en daar uit te delen. Hij heeft zich gisteren dus opnieuw laten kennen. Een geniale voetballer, die soms nogal domme dingen doet, zoals Maxima zou zeggen.
Dus, beste meneer Ibrahimovic, als u nogmaals gefrustreerd bent over tegenstanders, maak dit dan net als uw ploeggenoten voor de wedstijd duidelijk. Scheld ze tot op het bot uit, zeg desnoods iets over de spelersvrouwen. Maar kom niet een wedstrijd in met een instelling van ‘wie zal ik als eerste pakken’. Maak dan gewoon via de media duidelijk, net als u in Milaan doet, wat u van verschillende mensen vindt. Want op deze manier blijft er van Ibra-kadabra weinig over, dan doet Ibra-karata uw naam meer eer aan.
In onderstaand filmpje zie je hoe Zlatan in Italie met zijn frustraties om gaat. Ik kon helaas geen Nederlandse ondertiteling erbij vinden. Maar dit is de strekking: Ibrahimovic is de held van Milan, nadat hij met 2 doelpunten Auxerre heeft geveld. AC Milan- icoon Arrigo Sacchi vertelt, als grapje: “Als jij geen maat 45 had, had je die eerste goal nooit kunnen maken.” En de reactie van Ibrahimovic komt eigenlijk neer op het feit dat Sacchi een zeikert is, zonder verstand van voetbal en zijn bek moet houden.
Chapeau Zlatan, zo ben je echt een voorbeeldvoetballer.
Vandaag deed ik een vreemde ontdekking. Ik had mijn iTunes op ‘shuffle’ gezet en het moet ergens tussen Rise Against en Red Hot Chili Peppers geweest zijn. Wat was die ontdekking dan? Ik hoorde een leuk nummer van Blof. Dat was lang geleden! Een leuk nummer van Blof. Na de laatste gedrochten van albums, zoals Oktober en April, was het zalig om weer eens fijne Blof- muziek te luisteren. Het is jammer dat Blof de weg die ze zijn ingeslagen met albums als Blauwe Ruis en Omarm heeft vergooid de laatste jaren. Mooie, betekenisvolle maar toch swingende muziek werd ingeruimd voor een soort Nice Dijkshoorn achtige manier van muziek maken. Zanger Pascal, die toch goed kan zingen, zong de laatste tijd op de monotone manier waarmee onze DWDD- vriend zoveel succes heeft.
Een ding is echter niet veranderd bij het nieuwe Blof. De onbegrijpelijke teksten. Het enige verschil daar tussen is de manier waarop ze gebracht worden. ‘Vroeger’ was dat op een energieke, rockende manier. Nu denken de mannen dat het al voldoende is de teksten op te lezen en er een muziekje onder te zetten, waarvoor een doorsnee jostiband zich zelfs zou schamen.
Ook de tekst van het nummer waar ik het over heb, het heet ‘Hier’ doet bij mensen slechts één vraag oproepen: ‘Huh’? Voor de niet- Blof kenners, ik zal een passage uit het nummer geven.
De lentewind die waaide Werd al zwoeler en je zwaaide Was het moeilijk om te merken Dat ik de zoen die jij me toeblies Niet meer meekreeg toen ik wegreed?
Je keek me na, ik deed mijn ogen dicht Ik zag nog je gezicht maar was alleen Alleen met mijn vrienden en ik wist dat het al laat was En dat jij steeds sneller uit het zicht verdween
Ik kan alleen maar spelen Mijn noten en mijn rol Dat is niets om te delen En het maakt mijn leegte vol
Ik zal het proberen te vertalen. ‘De lentewind die waaide’. Oke dat is duidelijk. ‘Werd al zwoeler en je zwaaide. Was het moeilijk om te merken dat ik de zoen die je me toeblies niet meer meekreeg toen ik wegreed?’ Dat is al iets lastiger. Dus Pascal rijdt weg, terwijl een zwoele lentewind nog de zoen van zijn scharrel naar hem toe zond. Dus de wind blaast lukraak zoenen de wereld in die mensen proberen te bereiken. Niet zijn scharrel doet dat, de wind doet dat. Hij zegt wel dat zijn scharrel dat doet, maar dat lijkt mij hoogst onwaarschijnlijk. Als een meisje, of jongen, jou een afscheidszoen geeft, rij je dan weg? Nee natuurlijk niet. Dus, is Pascal in dit geval gewoon een lul die geen tijd heeft voor een afscheidszoen. Waarschijnlijk moet hij dus op weg naar een andere scharrel, anders vergeet je je afscheidzoen niet.
Je keek me na, ik deed mijn ogen dicht. Ik zag nog je gezicht maar was alleen. Alleen met mijn vrienden en ik wist dat het al laat was.En dat jij steeds sneller uit het zicht verdween. Pascal heeft dus zijn ogen dicht en de ervaring leert mij dat je dan bijzonder weinig kan zien. Pascal niet. Hij ziet nog een gezicht, maar hij was wel alleen. Zegt hij. Een strofe verder haalt hij zelf die theorie al onderuit. Hij was alleen met zijn vrienden. Dat is dus niet alleen. Pascal liegt hier dus gewoon. Maar gelukkig weet hij wel hoe laat het is. Hij weet namelijk dat het al zo laat is, dat zijn sneller steeds sneller uit het zicht verdwijnt. Euh, verband? Ik kan alleen maar spelen. Mijn noten en mijn rol. Dat is niets om te delen. En het maakt mijn leegte vol. Hier geeft Pascal dus toe dat hij een leugenaar is. Hij kan namelijk alleen een rol spelen en met noten spelen doelt hij op de muziek, hoop ik. Maar hij wil het liever wel voor zich houden. Maar wat wil hij liever niet delen? Dat hij een leugenaar is, of dat hij met zijn noten speelt? Vraagtekens overal. En het feit dat hij een van de twee niet wil vertellen, maakt zijn leegte vol.
Jezus, als ik dit stuk helemaal teruglees, zie ik een nieuwe carrière voor me. Waarom zou ik deze woorden niet voorlezen, er een zweverig muziekje onderzetten? Waarom niet ook op een Nico manier mijn teksten vertellen? Mocht Blof nog een tekstschrijver zoeken, ze moeten maar de tunnel door.
het is alweer lang geleden dat ik iets gepost heb op mijn blog, maar daar gaat vanaf nu verandering in komen. Het uiterlijk zal veranderen, de onderwerpen niet. Muziek, sport, actualiteit of rare dingen die mij opvallen zullen regelmatig de revue passeren. Ook zal ik mijn tweets plaatsen. Veel plezier met lezen!!
Afgelopen dinsdag was ik te aanschouwen in De Wereld Draait Door en Pauw en Witteman, zonder Witteman. Iets waar ik heel lang naar had uitgekeken en wat een mooie, lange dag moest worden. Nou, dat werd het ook. Vooral lang. Met enkele klasgenoten vertrokken we rond 16.00 naar Den Bosch en van daar naar Amsterdam. Rond half 6 stapten we uit op Amsterdam Centraal en gingen we ‘een zakske Vlaamse frieten’ halen bij een heel chagrijnige vrouw, met hele mooie billen. Het was alleen jammer dat ze er 20 had.
Daarna zetten we met de tram koers richting Studio Plantage en rond 19.00 mochten we de studio van DWDD binnen. Daar kregen we een drankje aangeboden en werd ik precies achter Matthijs van Nieuwkerk gezet. Oh nee, daar gaat mijn anonimiteit! Matthijs kwam rond 19.15 binnen en vertelde ons wat de bedoeling was. Hij zei dat je moest doen waar je zin in had. Als je het leuk vond, mocht je lachen. Vond je er geen zak aan, mocht je dat ook laten blijken. Hij introduceerde de gasten die één voor één binnenkwamen. Eric van Tijn, Carlo en Irene ( gadverdamme! ), pianist Ralph van Raat en de later aanschuivende Maarten van Rossum. Ook waren er 2 computernerds die de iPad kwamen introduceren. Ook van de partij was Mary Borsato, een soort wassen beeld dat nog niet in de kelder van Madamme Tussaud zou mogen staan.
Toen de uitzending eenmaal was begonnen, had ik in de gaten dat ik wel heel erg veel in beeld was. Op zich leuk natuurlijk, omdat ik een good-hairday had. Maar te veel in beeld zijn is ook niet leuk. Na de uitzending zijn we nog even met Matthijs op de foto gegaan en heb ik op zijn stoel mogen zitten. Ook heb ik met Maarten van Rossum de iPad nog uitgeprobeerd en het is een leuk ding. De iPad dan. Het verbaasde me dat Matthijs zo’n relaxte gozer was, hij beantwoordde al onze vragen en hij hoopte dat hij ons in de toekomst nog een keer zou zien. Of ie het nou meende of niet, het was een leuk gebaar. Daarna hebben we in de studio nog Barcelona-Arsenal gekeken en gingen we daarna naar Pauw en Witteman, zonder Witteman.
Jeroen Pauw kwam zo trots als een pauw ( flauw hè ) de studio binnengelopen om de promo op te nemen. Ook bij deze uitzending zat ik vol in beeld en later zag ik dat ik wel heel chagrijnig had gekeken. Het was een leuke uitzending, maar het hoogtepunt van de avond moest nog komen. De terugreis! Aangezien de laatste trein naar Tilbrug om 23.07 was vertrokken, zouden we moeten wachten tot 04.00 voor de volgende trein. Dus zouden we dan maar onze tijd in het café moeten doden, maar omdat alles al dicht was zijn we toch maar naar het station gelopen om de trein naar Utrecht te pakken, in de hoop dat er toch een trein eerder ging. Tevergeefs. Om toch warm te blijven, besloten we in de trein te blijven zitten en via Rotterdam te reizen. En toen begon de martelgang.
Van Utrecht moesten we dus naar Rotterdam, maar wel via Amsterdam. Dus van Utrecht-Amsterdam-Schiphol-Leiden-Hoofddorp-Den Haag-Delft-Rotterdam. Toen we in Rotterdam aankwamen was het toch al 04.00. Maar geen trein naar Tilburg. Naar Breda dan maar, helaas wel met een stoptrein. Dus van Rotterdam-Rotterdam Blaak-Rotterdam Zuid-Rotterdam Lombardijen-Dordrecht-Dordrecht Zuid-Lage Zwaluwe-Prinsenbeek-Breda. Toen was het al 06.15 en ik had nog steeds niet geslapen. Gelukkig ging daar eindelijk de trein naar Tilburg en was ik om 07.00 op mijn kamer, toen bijna iedereen al was gaan werken.
Een reis van 15 uur dus, je moet er wat voor over hebben om met Matthijs van Nieuwkerk op de foto te mogen.
De Amerikaanse en Britse media spreken na nog geen week al van de slechtste Olympische Spelen tot nu toe. Dat is natuurlijk wat overdreven, maar het is duidelijk dat er tot nu toe meer fout dan goed gaat.
Ten eerste was daar het weer. De talloze sneeuwvlokken die normaal gesproken in Vancouver vielen, bedekten nu ons land en de regenbuien die ons traditioneel teisterden,hingen nu boven Brits-Columbia. Het gevolg was dat grote aantallen nepsneeuw moesten worden aangeleverd, om de skipistes te kunnen redden. Oké, dan ligt er ook sneeuw, maar dan is de romantiek er toch gelijk af.
Daarna volgde de Zamboni- affaire. Voor deze Spelen wist niemand wat een Zamboni was. Als je zou zeggen dat het goed te pruimen is met tagliatelle en tomatensaus, zou iedereen je geloven. Of op een terrasje: ‘’ Wat wil je drinken? Doe mij maar een straffe Zamboni. Geen melk of suiker.” Die Zamboni blijkt een ijsmachine te zijn, die ervoor zorgt dat de ijsbanen mooi geboend worden. De officiële, Olympische dweilmachine bleek niet te werken, dus moest de Zamboni oplossing brengen. Met succes, helaas was dat voor Annette Gerritsen iets te laat.
Want het meest vreselijke beeld van de Spelen tot nu toe is de val van schaatsbabe Gerritsen. Heel Nederland, vooral de mannelijke kant, huilde toen ons Annetje onderuit ging. De tranen van Gerritsen in het aansluitend interview hielpen daar niet echt bij. Gelukkig kon heel Nederland de volgende dag weer lachen, toen men ’s ochtends Radio 538 aanzette. Erica was blijkbaar vergeten dat ze niet meer goed tegen wijn kan, na honderd kilo te zijn kwijtgeraakt. En dat zorgde voor een heerlijk, vermakelijk interview met Edwin Evers, die zich overigens netjes opstelde. Hij had Erica met de grond gelijk kunnen maken, maar hij realiseerde zich dat zij zichzelf al meerdere malen te schande had gezet. Bijvoorbeeld in dat nieuwe reclamespotje van NOC/NSF, waarin ze met een soort flubbergezicht onze Olympiërs aanmoedigt en liegt over het ‘goede klimaat’ dat NOC/NSF maakt voor de sporters. Maar we kunnen het allemaal hebben van Erica, omdat je er altijd om kunt lachen en ook gewoon een sympathieke toffe peer is.
Om deze Spelen te beschrijven als de slechtste tot nu toe, gaat dus veel te ver. Maar tot nu toe viert slapstick hoogtijdagen daar in het verre, natte Vancouver.
Ik sta voor een dilemma. Mijn ouders en mijn 2 zussen willen dat ik beslis wat we vanavond gaan eten. Zij konden het niet eens worden. Mijn ouders wilden knoflookgarnalen, mijn zussen willen garnalen met Spaanse pepers. Ze hebben hevige discussies gevoerd, maar tot overeenstemming kwamen ze niet. Dus moet ik beslissen, omdat ik de bedenker ben van de beide recepten. Wat een dilemma! Ik heb deze maaltijden bedacht en opgeschreven, dus ben ik van beide fan.
Ik heb vroeger al meer recepten bedacht en gebundeld. Altijd met heel domme, flauwe ingrediënten. De enige smaakmakers die ik gebruikte waren peper en zout, meer niet. Tot mijn grote verbazing werden deze monotone, saaie en kinderlijke gerecht altijd een grote hit. Waar het aan lag, wist ik niet. Het is één groot raadsel voor mij.
Omdat het zondagavond was, vroegen mijn ouders en mijn zussen me een gerecht te bedenken. Het moest niet nieuw zijn, er mochten elementen uit vorige recepten bijzitten. Het moest een gerecht met garnalen worden, dat stond vast. Er moest maar een heel klein verschil tussen de recepten zitten. Maar de rest van het recept moest zijn zoals vroeger, zoals ze gewend waren. Ik koos voor garnalen met knoflook en voor garnalen met pittige Spaanse pepers. Mijn familie zou beslissen wat het uiteindelijk zou worden.
En her zit ik nu, door de status-quo moet ik beslissen wat het wordt. En dat valt niet mee. Ik weet al zeker, dat welk gerecht ik ook kies, ik er gigantisch mee voor lul zal lopen. Van knoflookgarnalen ga je natuurlijk enorm uit je bek stinken en van garnalen met pepers ga je huilen. Je zou toch wel voor paal staan, dus wat maakt het uit wat je kiest?
Ik kon gewoon niet kiezen en sprak tot mijn familie: “Ik wil niet kiezen, dat vind ik niet eerlijk. Hier staan twee gerechten op papier, die allebei geweldig zijn. Ik kan niet kiezen.” Ik stel voor om mijn portemonnee te pakken. “Ik gooi en we zien wel of het kop of munt wordt.” Er wordt aangedrongen dat dat niet de oplossing mag zijn. Ik moet zelf kiezen. Zonder er verder over na te denken roep ik: ‘Knoflookgarnalen!’. Knoflookgarnalen of garnalen met pepers, het had weinig uitgemaakt. Je gaat er door stinken of huilen, dus je geloofwaardigheid verlies je er sowieso door. En dat gaat niet meer uit mijn kop. Sjalalie Sjalala
