Algemeen

Al 2,5 jaar

 

Al 2,5 jaar

Slechte films kijken

Al 2,5 jaar

Kledingwinkels in

Al 2,5 jaar

X-factor, Idols, So you think you can dance, Popstars, Next top model

Al 2,5 jaar

Laarzen zien passen

Al 2,5 jaar

Geen sportwinkels

Al 2,5 jaar

Gerard Joling op tv

Al 2,5 jaar

Niet geflirt

Al 2,5 jaar

Geen Studio Sport

Al 2,5 jaar

Vind ik dat heerlijk


15 uur voor een foto

Afgelopen dinsdag was ik te aanschouwen in De Wereld Draait Door en Pauw en Witteman, zonder Witteman. Iets waar ik heel lang naar had uitgekeken en wat een mooie, lange dag moest worden. Nou, dat werd het ook. Vooral lang. Met enkele klasgenoten vertrokken we rond 16.00 naar Den Bosch en van daar naar Amsterdam. Rond half 6 stapten we uit op Amsterdam Centraal en gingen we ‘een zakske Vlaamse frieten’ halen bij een heel chagrijnige vrouw, met hele mooie billen. Het was alleen jammer dat ze er 20 had.

Daarna zetten we met de tram koers richting Studio Plantage en rond 19.00 mochten we de studio van DWDD binnen. Daar kregen we een drankje aangeboden en werd ik precies achter Matthijs van Nieuwkerk gezet. Oh nee, daar gaat mijn anonimiteit! Matthijs kwam rond 19.15 binnen en vertelde ons wat de bedoeling was. Hij zei dat je moest doen waar je zin in had. Als je het leuk vond, mocht je lachen. Vond je er geen zak aan, mocht je dat ook laten blijken. Hij introduceerde de gasten die één voor één binnenkwamen. Eric van Tijn, Carlo en Irene ( gadverdamme! ), pianist Ralph van Raat en de later aanschuivende Maarten van Rossum. Ook waren er 2 computernerds die de iPad kwamen introduceren. Ook van de partij was Mary Borsato, een soort wassen beeld dat nog niet in de kelder van Madamme Tussaud zou mogen staan.

Toen de uitzending eenmaal was begonnen, had ik in de gaten dat ik wel heel erg veel in beeld was. Op zich leuk natuurlijk, omdat ik een good-hairday had. Maar te veel in beeld zijn is ook niet leuk. Na de uitzending zijn we nog even met Matthijs op de foto gegaan en heb ik op zijn stoel mogen zitten. Ook heb ik met Maarten van Rossum de iPad nog uitgeprobeerd en het is een leuk ding. De iPad dan. Het verbaasde me dat Matthijs zo’n relaxte gozer was, hij beantwoordde al onze vragen en hij hoopte dat hij ons in de toekomst nog een keer zou zien. Of ie het nou meende of niet, het was een leuk gebaar. Daarna hebben we in de studio nog Barcelona-Arsenal gekeken en gingen we daarna naar Pauw en Witteman, zonder Witteman.

Jeroen Pauw kwam zo trots als een pauw ( flauw hè ) de studio binnengelopen om de promo op te nemen. Ook bij deze uitzending zat ik vol in beeld en later zag ik dat ik wel heel chagrijnig had gekeken. Het was een leuke uitzending, maar het hoogtepunt van de avond moest nog komen. De terugreis! Aangezien de laatste trein naar Tilbrug om 23.07 was vertrokken, zouden we moeten wachten tot 04.00 voor de volgende trein. Dus zouden we dan maar onze tijd in het café moeten doden, maar omdat alles al dicht was zijn we toch maar naar het station gelopen om de trein naar Utrecht te pakken, in de hoop dat er toch een trein eerder ging. Tevergeefs. Om toch warm te blijven, besloten we in de trein te blijven zitten en via Rotterdam te reizen. En toen begon de martelgang.

Van Utrecht moesten we dus naar Rotterdam, maar wel via Amsterdam. Dus van Utrecht-Amsterdam-Schiphol-Leiden-Hoofddorp-Den Haag-Delft-Rotterdam. Toen we in Rotterdam aankwamen was het toch al 04.00. Maar geen trein naar Tilburg. Naar Breda dan maar, helaas wel met een stoptrein. Dus van Rotterdam-Rotterdam Blaak-Rotterdam Zuid-Rotterdam Lombardijen-Dordrecht-Dordrecht Zuid-Lage Zwaluwe-Prinsenbeek-Breda. Toen was het al 06.15 en ik had nog steeds niet geslapen. Gelukkig ging daar eindelijk de trein naar Tilburg en was ik om 07.00 op mijn kamer, toen bijna iedereen al was gaan werken.

Een reis van 15 uur dus, je moet er wat voor over hebben om met Matthijs van Nieuwkerk op de foto te mogen.

Kijk me hier terug: http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/Uitzendingen-detail.630.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=15947&tx_ttnews[month]=04&tx_ttnews[year]=2010&cHash=b2916d0942

http://pauwenwitteman.vara.nl/Archief-detail.113.0.html?&no_cache=1&tx_ttnews[tt_news]=16271&tx_ttnews[backPid]=111&cHash=58929fea82


Een duivels dilemma

  Ik sta voor een dilemma. Mijn ouders en mijn 2 zussen willen dat ik beslis wat we vanavond gaan eten. Zij konden het niet eens worden. Mijn ouders wilden knoflookgarnalen, mijn zussen willen garnalen met Spaanse pepers. Ze hebben hevige discussies gevoerd, maar tot overeenstemming kwamen ze niet. Dus moet ik beslissen, omdat ik de bedenker ben van de beide recepten. Wat een dilemma! Ik heb deze maaltijden bedacht en opgeschreven, dus ben ik van beide fan.

Ik heb vroeger al meer recepten bedacht en gebundeld. Altijd met heel domme, flauwe ingrediënten. De enige smaakmakers die ik gebruikte waren peper en zout, meer niet. Tot mijn grote verbazing werden deze monotone, saaie en kinderlijke gerecht altijd een grote hit. Waar het aan lag, wist ik niet. Het is één groot raadsel voor mij. 

Omdat het zondagavond was, vroegen mijn ouders en mijn zussen me een gerecht te bedenken. Het moest niet nieuw zijn, er mochten elementen uit vorige recepten bijzitten. Het moest een gerecht met garnalen worden, dat stond vast. Er moest maar een heel klein verschil tussen de recepten zitten. Maar de rest van het recept moest zijn zoals vroeger, zoals ze gewend waren. Ik koos voor garnalen met knoflook en voor garnalen met pittige Spaanse pepers. Mijn familie zou beslissen wat het uiteindelijk zou worden. 

En her zit ik nu, door de status-quo moet ik beslissen wat het wordt. En dat valt niet mee. Ik weet al zeker, dat welk gerecht ik ook kies, ik er gigantisch mee voor lul zal lopen. Van knoflookgarnalen ga je natuurlijk enorm uit je bek stinken en van garnalen met pepers ga je huilen. Je zou toch wel voor paal staan, dus wat maakt het uit wat je kiest? 

Ik kon gewoon niet kiezen en sprak tot mijn familie: “Ik wil niet kiezen, dat vind ik niet eerlijk. Hier staan twee gerechten op papier, die allebei geweldig zijn. Ik kan niet kiezen.” Ik stel voor om mijn portemonnee te pakken. “Ik gooi en we zien wel of het kop of munt wordt.” Er wordt aangedrongen dat dat niet de oplossing mag zijn. Ik moet zelf kiezen. Zonder er verder over na te denken roep ik: ‘Knoflookgarnalen!’. Knoflookgarnalen of garnalen met pepers, het had weinig uitgemaakt. Je gaat er door stinken of huilen, dus je geloofwaardigheid verlies je er sowieso door. En dat gaat niet meer uit mijn kop. Sjalalie Sjalala


Waar blijft het stanbeeld voor Harry Piekema?

Of het nou smurfen, wuppies, welpies, disneyfiguurtjes,puzzlestukjes, kortingsbonnen voor de Efteling of voetbalplaatjes zijn, Albert Heijn haalt in iedereen het kleine kind naar boven. En dat allemaal komt door één man, Harry Piekema. Wie? Harry Piekema. Wiesda?

Iedereen kent hem wel. De wat onnozelle, slungelige, onhandige kale man die elke dag de reclame-onderbrekingen toch een beetje tot een feest maakt. Iedereen kent hem en iedereen geeft hem wel een andere naam. Zo noemen wij hem thuis ‘Ward’ en andere mensen noemen hem ‘Freddie’ of ‘Sjonnie’. Maar niemand weet hoe deze man met die goddelijke domme blik in zijn ogen echt heet. Awel, Harry Piekema heet ie dus en het schijnt dat hij ook in theaters optreedt. Hij is de man die Albert Heijn heeft gered van de ondergang, de man die menig hart van vrouwen in de overgang sneller doet slaan en het water van alle infusen in het bejaardenhuis doet borrelen, hij is nu al de held van de 21e eeuw.

Harry: veelzeggend

Harry zoals we hem kennen, met een onnozel hoofd

Iedereen ziet de beelden nog wel voor zich van de kamikazejongeren die half dood worden gedrukt achter dranghekken. Niet omdat Bono handtekeningen staat uit te delen, niet omdat Maximà een striptease doet, maar omdat Tante Kee net de Albert Heijn uit komt lopen. Inderdaad, dranghekken moesten er worden geplaatst, omdat je anders het tafereel zou zien dat zelfs bij American Football afgefloten zou worden. Een tafereel dat meer wegheeft van vrij worstelen. En dat alleen maar omdat Tante Kee misschien wel meer dan 10 euro aan boodschappen had uitgegeven en daarom voetbalplaatjes bij zich had. Het is een wonder dat daar nooit doden zijn gevallen.

En dat allemaal komt niet door de voetbalplaatjes zelf. Natuurlijk, voetbalplaatjes sparen is supertof en maakt zelfs van de meest stoere kerel een klein ventje. Leeftijd maakt niet uit, iedereen wil ze hebben. Zo zei mijn moeder vorige week: “Als je voetbalplaatjes hebt, geef ze dan aan je neefje Sam”. Euh nee, eerst zelf sparen! Maar je maakt mij niet wijs dat de Nederlander helemaal wild wordt van plaatjes van voetballers als Mark Looms, Erton Fejzullahu of Marko Pantelic ( ik kan het toch niet laten ). Maar waarom wil toch iedereen deze plaatjes hebben? Ook hier is Harry de Hengst het antwoord. Dankzij deze man slaagt Albert Heijn in al zijn acties. Het wordt tijd voor een standbeeld.


Oog in oog met meneer Borst

Vanmorgen ging mijn wekker al om 7 uur. Vervolgens was mijn douche koud en was het buiten ook koud. Het regende er ook nog eens lekker bij. Alsof mijn ochtend nog niet erg genoeg was. Vandaag stond een reisje naar Rotterdam op het programma. Ik moest een debat gaan bijwonen over gehandicapten in Rotterdam. Het was immers Nationale Wereldgehandicaptendag. Rare combinatie dacht ik, nationale en ook wereld gehandicaptendag. Maar goed, daar moest ik niet te veel over nadenken, want dan zou ik tijdens het debat minder geconcentreerd kunnen zijn. We konden met onze groep kiezen uit een paar activiteiten, waarover we een verslag wilden maken. We konden ook naar de rechtszaak van multi-aanrander Benno L. of naar een lezing van Maxima, maar Maxima zat vol.

Maar mijn dag was al snel weer goed. Ten eerste omdat onze trein langs het mooiste stadion van Nederland kwam. Inderdaad, de Kuip. Als een kleine jongen maakte ik toch maar gauw even een foto. En toen kwam het mooiste gedeelte van de dag. Ik kwam het gebouw binnen en ik zag een bekende aan de bar zitten. Lang haar ( in een staartje ), lang en mager postuur, pepy laarsjes aan en helemaal in het zwart. Nee, niet Jules Deelder maar een andere oer-Rotterdammer en Spartaan. Hugo Borst! Hij zou het debat ook bijwonen en hij ging ook nog voor mij zitten.

Tot mijn verbazing was Hugo een hele sociale man. Hij begon gelijk een praatje met mij en mijn groepsgenoten. “Wat studeren jullie?” Wij allen in koor: ‘Journalistiek!’. “En waar komen jullie vandaan?” “Tilburg!!” “Daar kan je ook niet aan doen.” Hij was langer dan ik gedacht had. Natuurlijk zie je bij ‘Studio Voetbal’ alleen zijn bovenlijf en als Co Adriaanse te gast is, komt hij helemaal niet in beeld. Niet omdat hij niks te zeggen heeft, maar omdat Co niemand laat uitpraten.

Tijdens het debat legde Hugo ook gelijk de vinger op de zere plek omtrent gehandicaptensport:” Gehandicaptensport zal nooit groot worden, omdat de grote massa er niks aan vindt. Niemand kijkt graag zitvolleybal!” Dat was Hugo’s ongezouten mening, maar het werd door iedereen als een feit aangenomen. En terecht ook. In de pauze ging ons gesprek met Hugo verder ( al durfde ik geen Hugo te zeggen, ik noemde hem meneer Borst ). Hugo antwoordde enkele vragen van ons en we lachten veel. Een groepsgenoot vroeg:”De Nederlandse vrouwenvoetballers haalden de halve finale en meteen was het vrouwenvoetbal onder de aandacht. Zou met gehandicaptensport niet hetzelfde kunnen gebeuren?” Waarop Hugo zei:”Ga jij nou vrouwenvoetbal vergelijken met handicaps?”

Ook praatten we over mogelijke stages. Het zou moeilijk worden bij Hugo stage te lopen, gewoonweg omdat hij het heel druk heeft. Ik vertelde hem dat ik misschien een stageplek bij Sportweek kon regelen. Dat vond hij een goed idee. Yes, een compliment van meneer Borst. Verder vertelde hij dat hij Maxima een mooie vrouw vond. En terecht natuurlijk. Hij hoorde aan mijn stem dat ik een Zeeuws – Vlaming was! Deze kans liet ik natuurlijk niet onbenut en ik vertelde hem dat wij altijd moeten betalen als wij ons landje uit willen. “Man, wees blij dat je nog niet onder water staat!” Natuurlijk gaf ik meneer Borst daarna nog het visitekaartje van Restaurant ROES, voor als hij ooit eens in Hulst kwam. Hij ging het onthouden, zei hij. We hebben ook nog even de voorspellingen voor de Eredivisie besproken. Twente houdt het volgens Hugo niet vol en zolang Sparta boven Willem II blijft, is het goed.

Na het debat wenste hij ons een goede terugreis. Ja, Hugo Borst was anders dan ik me had voorgesteld. Gewoon een hele relaxte, aardige gast die niet alleen verstand heeft van voetbal, maar van bijna alles. Kortom, Hugo Borst: een topgozer!


Billenfoto’s en Black Becks

Foto’s maken van billen en op internet plaatsen mag! Een grapjas, genaamd Douwe ( geniale naam! ) maakte in Groningen en Assen talloze foto’s van vrouwenbillen, meestal zonder dat deze vrouwen het merkten. Vrouwen die een pak melk kochten in de supermarkt waren niet veilig als Douwe in de buurt was. Ook bekende Nederlanders zijn naar ’t schijnt slachtoffer geworden. De botoxbillen van Patty en Marijke, de uitgelubberde blubberkont van Erica en Gerard Joling, echt niemand is veilig voor ouwe Douwe. Maar Douwe kan niet vervolgd worden, omdat in de wet niet staat vastgesteld dat het foto’s maken van vrouwenbillen en vervolgens plaatsen op internet strafbaar is. Misschien leuke ideeen voor nieuwe acties van Douwe: foto’s van schimmelnagels, loopneuzen, oorsmeeroren en Yolanthe. Want zij is gewoon mooi.

Deze week zag ik een foto van David Beckham. Eerst dacht ik dat het Denzel Washinton op voetbalschoenen was, maar het was echt “Becks”. Hij ziet echt helemaal zwart van die vreselijke tatoo’s. Echt, ik zie het verschil niet meer tussen een doorsnee blanke voetballer en een zoeloe. Wat is dat toch met voetballers en tattoo’s tegenwoordig? Vooral Beckham maakt het wel erg bond. Je kan hem ook zien als een soort omgekeerde Michael Jackson. In dit geval niet van zwart naar wit, maar van wit naar zwart. Ik vind het echt vreselijk. Maar goed, dat zal wel mode heten.

beckham

David’s tattoo’s

Tot slot, overlaatst had ik verteld dat de stand van de economie af te lezen is aan het figuur van de playmates. Ik kan nu opmaken dat we nooit meer uit deze recessie gaan komen, nu zelfs Marge Simpson in Playboy komt. Tekenfilmfiguren in Playboy, meer hoef ik niet te zeggen, toch!?

Playtoon___Marge_Simpson_by_eltonpot

Zelfs Marge komt in Playboy


Nachtelijke gedachten

Het is vrijdagnacht, kwart voor 2. Zaterdagochtend, zo kan je het ook noemen. Normale Hulstenaren hangen nu in het café of eten kebab. Enkelen slapen nu. Ik doe niks van dat alles. Ik schrijf. Waarom slaap ik nog niet? Ik ga straks mijn liefje ophalen van de bus. Ze is op schoolreis naar Rome geweest en ik ga haar opwachten. Ze zal rond 3 uur aankomen. Nog een geluk, aangezien het Belgische luchtverkeer plat lag door stakingen. Prachtig land, Belgie. Ik zie haar hooguit 5 minuten denk ik. Gek, zullen de meeste van jullie zeggen. “Bob, je bent gek dat je een hele nacht opblijft om je vriendin 5 minuten te zien!” Ik noem het liever liefde, hoewel er niet veel verschil tussen die 2 zit.

Ondertussen is het 10 voor 2 en ik kijk tegelijkertijd naar de talloze herhalingen van het NOS journaal. Nacht tv is zo saai. Je hebt de keuze: nieuws of sex reclames. En sinds Frans Bauer reclame maakt voor de Nederlandse Energie Maatschappij maakt, durf ik geen reclame meer te kijken. Zelfs onze Frans gaat reclame maken. Ik verwacht dat Wouter Bos binnenkort reclame gaat maken voor viagra. Dan heeft hij in ieder geval wel meer houvast voor de volgende verkiezingen.

Heb ook Pauw en Witteman gekeken. Fantastisch programma. Altijd met 3 bekende personen + 1 persoon die niemand kent en waarvoor zich niemand interesseert. Vandaag waren het Daphne Bunskoek, Gerard Spong, minister Koenders en een fotograaf. Ik heb me echt zitten ergeren aan Spong. Ik heb nog nooit zo’n arrogante bal gezien die zo weinig te vertellen heeft. Hij bleef maar zeuren over dat die foto van Saban B. nooit getoond had mogen worden. De man heeft vrouwen verwaarloosd, verkracht en mishandeld. Oke dat kan gebeuren, maar dat er een vakantiefoto van hem verspreid is!! Dat is inbreuk op de privacy!! ” Mijn client lijdt gigantisch onder de vertoning van deze foto”. Het ergste vond ik nog dat Spong zei dat B. “misschien vrouwen mishandeld heeft”. Maar dat is blijkbaar de essentie van het beroep van advocaat.

Het is 2 uur ’s nachts. Nog een uurtje wachten schat ik. Ik kijk Koefnoen op Nederland 1. Ik zie een nieuwslezer die de ene na de andere verspreking maakt. Onee wacht! Het is Philip Freriks! Jammer dat hij ermee ophoudt. Nu is echt het laatste restje humor van de Nederlandse tv verdwenen. Om wie moeten we nu lachen? Tafel van 5: verdwenen, Beau van Erven Dorens: verdwijnt binnenkort, Luciel Werner: te makkelijk om uit te lachen. Dan ga ik maar lachen om mezelf. Ik wacht al 2 uur tot ik mag vertrekken naar de bushalte. Ik moet wel gek zijn.

Ps. Volgens mij had Transavia al langer het vermoeden dat er iets niet klopte met die ene piloot