Sport

Cavendish dus toch een mens

Maandagavond, om half 9 om precies te zijn, begint mijn favoriete tv-programma: Holland Sport. En vandaag met niemand minder dan Mark Cavendish, die in het programma wordt voorgesteld als de beste sprinter ter wereld. Ik mocht Cavendish nooit echt. Natuurlijk, hij is een fenomeen. In 3 edities van de Tour de France won hij maar liefst 15 etappes. Ook won hij vorig jaar zijn eerste klassieker en niet de minste. Hij was de snelste tijdens Milaan- San Remo. Maar ondanks zijn ongelooflijke prestaties was ik nooit echt een fan van hem. Hij kwam altijd een beetje arrogant op mij over. Iemand die je zo een gebroken neus zou slaan als hij je iets vroeg en je verstond hem niet. Want oja, niemand kan hem verstaan.

Maar vanavond leerde ik een heel andere kant van de inwoner van Isle of Man kennen. Een redelijk inteligente man, die helemaal leip is van zijn Fiat 500 uit 1968. Ook vertelde hij dat hij een zeer emotionele gozer is, die vaak verkeerd begrepen wordt. Of zoals hij zelf zij: “Alles wat ik zeg, wordt verkeerd vertaald. Het is hetzelfde als het lezen van een boek. Je leest allemaal hetzelfde, maar je bepaalt zelf hoe je het leest. In welke context je het plaatst. Als ik iets vertel in een interview, wordt het altijd in de verkeerde context geplaatst.”

Bekend zijn de tranen van Cavendish, nadat hij dit jaar zijn eerste Tour etappe op zijn naam schreef. Destijds stond hij onder enorme druk. Criticasters zeiden dat hij het niet meer kon. En het feit dat hij tijdens de eerste massasprint, gewonnen door Petachi, al moest lossen, voor de sprint goed en wel begonnen was, werkte ook niet in zijn voordeel. Ik weet nog goed dat de NOS commentatoren Herbert Dijkstra en mede-Zeeuw Maarten Ducrot ook niet echt rekenden op een overwinning van de Engelsman. Dat blijkt ook wel uit het commentaar tijdens de door Cavendish gewonnen sprint:”Cavendish, Cavendish, Cavendish! Het is verdorie Cavendish! Hij zal dat toch niet gaan redden!! Hij doet dat toch niet?? Cavendish haalt het wel” Na de etappe barste Cavendish in tranen uit, terwijl hij geinterviewd werd door de Engelse televisie.

Sinds vanavond weet ik ook dat Cavendish gek is van donuts. Raar eigenlijk, zo’n kerel, een werkelijke killer in het peleton, die eigenlijk nog zo kinds is. Houdt gewoon van donuts, lekker zoet. Dat vindt ie lekker. Hij was in 2 weken al 4 kilo aangekomen. Maar om te zeggen dat hij er nu uit zag als een soort Mido, nee dat zeker niet. Gewoon een stoere kerel, die ietwat zenuwachtig antwoord gaf op de vragen van Wilfried de Jong. Ik heb echt een andere kant van de sprinter gezien: een harde kerel,dat zeker. Maar eigenlijk is het nog een kind.

 Hier kan je een samenvatting zien van Cavendish tijdens de Tour van 2010


Ibra-karata

Wat heb ik me gisteren tijdens Nederland-Zweden zitten ergeren aan Zlatan Ibrahimovic. Waar ik het al verwonderlijk vond hoe Cristiano Ronaldo zich als aanvoerder van zijn land gedroeg, des te vreemder vond ik het gedrag van Zwedens captain.
Hij zat niet lekker in de wedstrijd, Ibra-kadabra, dat was wel duidelijk. Waar zowat alle Zweedse spelers in de dagen voor de wedstrijd flinke kritiek hadden op de Oranjespelers ( het zijn een stelletje varkens ), daar hield Ibra zich opvallend rustig. Hij vond niet dat de Nederlanders zich schuldig hadden gemaakt aan vuil en oneerlijk spel tijdens het WK. Blijkbaar was hij van plan de frustraties die hij wel had pas in de wedstrijd duidelijk te maken. “Ik zeg niks in de krant, ik knal ze tijdens de wedstrijd wel doormidden”, zoiets.
Ibra ontsnapte vroeg in de 2e helft aan een rode kaart, toen hij oud-ploegenoot Heitinga een flinke beuk in de rug gaf, terwijl de bal niet in de buurt was. De hele wedstrijd was hij bezig met venijnige schopjes hier en daar uit te delen. Hij heeft zich gisteren dus opnieuw laten kennen. Een geniale voetballer, die soms nogal domme dingen doet, zoals Maxima zou zeggen.
Dus, beste meneer Ibrahimovic, als u nogmaals gefrustreerd bent over tegenstanders, maak dit dan net als uw ploeggenoten voor de wedstijd duidelijk. Scheld ze tot op het bot uit, zeg desnoods iets over de spelersvrouwen. Maar kom niet een wedstrijd in met een instelling van ‘wie zal ik als eerste pakken’. Maak dan gewoon via de media duidelijk, net als u in Milaan doet, wat u van verschillende mensen vindt. Want op deze manier blijft er van Ibra-kadabra weinig over, dan doet Ibra-karata uw naam meer eer aan.

In onderstaand filmpje zie je hoe Zlatan in Italie met zijn frustraties om gaat. Ik kon helaas geen Nederlandse ondertiteling erbij vinden. Maar dit is de strekking: Ibrahimovic is de held van Milan, nadat hij met 2 doelpunten Auxerre heeft geveld. AC Milan- icoon Arrigo Sacchi vertelt, als grapje: “Als jij geen maat 45 had, had je die eerste goal nooit kunnen maken.” En de reactie van Ibrahimovic komt eigenlijk neer op het feit dat Sacchi een zeikert is, zonder verstand van voetbal en zijn bek moet houden.

Chapeau Zlatan, zo ben je echt een voorbeeldvoetballer.


Slapsticktaferelen in Vancouver

De Amerikaanse en Britse media spreken na nog geen week al van de slechtste Olympische Spelen tot nu toe. Dat is natuurlijk wat overdreven, maar het is duidelijk dat er tot nu toe meer fout dan goed gaat.

Ten eerste was daar het weer. De talloze sneeuwvlokken die normaal gesproken in Vancouver vielen, bedekten nu ons land en de regenbuien die ons traditioneel teisterden,hingen nu boven Brits-Columbia. Het gevolg was dat grote aantallen nepsneeuw moesten worden aangeleverd, om de skipistes te kunnen redden. Oké, dan ligt er ook sneeuw, maar dan is de romantiek er toch gelijk af.

Daarna volgde de Zamboni- affaire. Voor deze Spelen wist niemand wat een Zamboni was. Als je zou zeggen dat het goed te pruimen is met tagliatelle en tomatensaus, zou iedereen je geloven. Of op een terrasje: ‘’ Wat wil je drinken? Doe mij maar een straffe Zamboni. Geen melk of suiker.” Die Zamboni blijkt een ijsmachine te zijn, die ervoor zorgt dat de ijsbanen mooi geboend worden. De officiële, Olympische dweilmachine bleek niet te werken, dus moest de Zamboni oplossing brengen. Met succes, helaas was dat voor Annette Gerritsen iets te laat.

Want het meest vreselijke beeld van de Spelen tot nu toe is de val van schaatsbabe Gerritsen. Heel Nederland, vooral de mannelijke kant, huilde toen ons Annetje onderuit ging. De tranen van Gerritsen in het aansluitend interview hielpen daar niet echt bij. Gelukkig kon heel Nederland de volgende dag weer lachen, toen men ’s ochtends Radio 538 aanzette. Erica was blijkbaar vergeten dat ze niet meer goed tegen wijn kan, na honderd kilo te zijn kwijtgeraakt. En dat zorgde voor een heerlijk, vermakelijk interview met Edwin Evers, die zich overigens netjes opstelde. Hij had Erica met de grond gelijk kunnen maken, maar hij realiseerde zich dat zij zichzelf al meerdere malen te schande had gezet. Bijvoorbeeld in dat nieuwe reclamespotje van NOC/NSF, waarin ze met een soort flubbergezicht onze Olympiërs aanmoedigt en liegt over het ‘goede klimaat’ dat NOC/NSF maakt voor de sporters. Maar we kunnen het allemaal hebben van Erica, omdat je er altijd om kunt lachen en ook gewoon een sympathieke toffe peer is.

Om deze Spelen te beschrijven als de slechtste tot nu toe, gaat dus veel te ver. Maar tot nu toe viert slapstick hoogtijdagen daar in het verre, natte Vancouver.


Oog in oog met meneer Borst

Vanmorgen ging mijn wekker al om 7 uur. Vervolgens was mijn douche koud en was het buiten ook koud. Het regende er ook nog eens lekker bij. Alsof mijn ochtend nog niet erg genoeg was. Vandaag stond een reisje naar Rotterdam op het programma. Ik moest een debat gaan bijwonen over gehandicapten in Rotterdam. Het was immers Nationale Wereldgehandicaptendag. Rare combinatie dacht ik, nationale en ook wereld gehandicaptendag. Maar goed, daar moest ik niet te veel over nadenken, want dan zou ik tijdens het debat minder geconcentreerd kunnen zijn. We konden met onze groep kiezen uit een paar activiteiten, waarover we een verslag wilden maken. We konden ook naar de rechtszaak van multi-aanrander Benno L. of naar een lezing van Maxima, maar Maxima zat vol.

Maar mijn dag was al snel weer goed. Ten eerste omdat onze trein langs het mooiste stadion van Nederland kwam. Inderdaad, de Kuip. Als een kleine jongen maakte ik toch maar gauw even een foto. En toen kwam het mooiste gedeelte van de dag. Ik kwam het gebouw binnen en ik zag een bekende aan de bar zitten. Lang haar ( in een staartje ), lang en mager postuur, pepy laarsjes aan en helemaal in het zwart. Nee, niet Jules Deelder maar een andere oer-Rotterdammer en Spartaan. Hugo Borst! Hij zou het debat ook bijwonen en hij ging ook nog voor mij zitten.

Tot mijn verbazing was Hugo een hele sociale man. Hij begon gelijk een praatje met mij en mijn groepsgenoten. “Wat studeren jullie?” Wij allen in koor: ‘Journalistiek!’. “En waar komen jullie vandaan?” “Tilburg!!” “Daar kan je ook niet aan doen.” Hij was langer dan ik gedacht had. Natuurlijk zie je bij ‘Studio Voetbal’ alleen zijn bovenlijf en als Co Adriaanse te gast is, komt hij helemaal niet in beeld. Niet omdat hij niks te zeggen heeft, maar omdat Co niemand laat uitpraten.

Tijdens het debat legde Hugo ook gelijk de vinger op de zere plek omtrent gehandicaptensport:” Gehandicaptensport zal nooit groot worden, omdat de grote massa er niks aan vindt. Niemand kijkt graag zitvolleybal!” Dat was Hugo’s ongezouten mening, maar het werd door iedereen als een feit aangenomen. En terecht ook. In de pauze ging ons gesprek met Hugo verder ( al durfde ik geen Hugo te zeggen, ik noemde hem meneer Borst ). Hugo antwoordde enkele vragen van ons en we lachten veel. Een groepsgenoot vroeg:”De Nederlandse vrouwenvoetballers haalden de halve finale en meteen was het vrouwenvoetbal onder de aandacht. Zou met gehandicaptensport niet hetzelfde kunnen gebeuren?” Waarop Hugo zei:”Ga jij nou vrouwenvoetbal vergelijken met handicaps?”

Ook praatten we over mogelijke stages. Het zou moeilijk worden bij Hugo stage te lopen, gewoonweg omdat hij het heel druk heeft. Ik vertelde hem dat ik misschien een stageplek bij Sportweek kon regelen. Dat vond hij een goed idee. Yes, een compliment van meneer Borst. Verder vertelde hij dat hij Maxima een mooie vrouw vond. En terecht natuurlijk. Hij hoorde aan mijn stem dat ik een Zeeuws – Vlaming was! Deze kans liet ik natuurlijk niet onbenut en ik vertelde hem dat wij altijd moeten betalen als wij ons landje uit willen. “Man, wees blij dat je nog niet onder water staat!” Natuurlijk gaf ik meneer Borst daarna nog het visitekaartje van Restaurant ROES, voor als hij ooit eens in Hulst kwam. Hij ging het onthouden, zei hij. We hebben ook nog even de voorspellingen voor de Eredivisie besproken. Twente houdt het volgens Hugo niet vol en zolang Sparta boven Willem II blijft, is het goed.

Na het debat wenste hij ons een goede terugreis. Ja, Hugo Borst was anders dan ik me had voorgesteld. Gewoon een hele relaxte, aardige gast die niet alleen verstand heeft van voetbal, maar van bijna alles. Kortom, Hugo Borst: een topgozer!


Hawkie

Afgelopen zaterdag was een mooie, zonnige dag. Temperatuur rond de 15 graden. ’s Middags wat voor mijn tentamens geleerd en aan het einde van de middag ging ik eens uitzoeken wat ik ging doen. Genoeg geleerd. Ik herrinnerde me dat Kel(ly) ergens een evenement had en ze zou het leuk vinden als ik eens kwam kijken. Nou vooruit dan maar, het was immers mooi weer en het zou zich buiten afspelen. Nog snel een dropje gepakt en ik vertrok.

Ik reed het terrein op en de geur van arrogantie schoot gelijk mijn neusgaten in. Overal stonden dikke auto’s. Ook zag ik een paar sporttassen staan. Raar vond ik, omdat ik nou niet de illusie had dat ik op een sportterein was. Ik zag allemaal vrouwen, flink opgemaakt met lippenstift en al die andere rotzooi, met peppy handtasjes en hoge hakken. Ze hadden ook een hoog witte-wijngehalte. Noem ze Gooische Vrouwen. Alleen de malteserhondjes ontbraken. Ze hadden ook wat mannen meegenomen. De meeste van hen waren al flink aangeschoten van het bier. Er kwam ook een redelijke bierwalm van de groep mannen af. Ook de mannen waren opvallend gekleed. Hoewel de meesten toch wel rond de 50 waren, hadden ze een modern kapsel, strak naar achter gekamd met in een dikke zonnenbril in het haar. Verder nette blousjes, ruitjesbroek en witte schoenen. Rare mannen.

Toen zag ik een soort voetbalveld, maar dan met kunstgras. Gras voor mietjes, noemen wij dat op de voetbal. Daar zag ik Kel lopen, met een of andere kromme stok in haar handen. En al die meisjes liepen met die stok achter een balletje aan. Ze probeerden het balletje naar elkaar toe te slaan. Grote gehaktballen pakken met Chinese stokjes, daar leek het op. Voetbal met stokken dus. Ondertussen waren de rare vrouwen en mannen met elkaar aan het discuseren over nieuwe badkamers en kleding. “Hee, mijn broek kost 500 euro, hoeveel die van jou?” Raar gesprek, dacht ik.

Naast mij stond helemaal een raar figuur. Hoewel het dus een graad of 15 was, had hij een sjaal om. Een roze nog wel. Verder had hij een roze broek aan en hetzelfde kapsel als de andere mannen. Druk bellend hoe het met zijn aandelen stond. Waar ben ik in godsnaam beland,dacht ik. Ik zette de feiten even op een rijtje. Dikke auto’s,sporttassen maar geen sport, veel bier en witte wijn, Gooische Vrouwen en rare mannen met ruitjesbroeken. Ik kwam er niet uit. Uiteindelijk vroeg ik het maar aan de Roze Sjaal. ‘Hawkie’, sprak de Roze Sjaal.

Bijgevoegd een filpje over hoe hawkie wordt gespeeld in Amerika


Een Hulstenaar op Ut Stieeejn

Deze week wachtte mij een leuke week op de FHJ ( Fontys Hogeschool Journalistiek ). Als keuzevak had ik immers voetbal opgegeven en dat zou deze week behandeld worden. Hiervoor moest ik in het weekend al actief zijn. Ik moest een verslag maken van een amateurvoetbalwedstrijd. Dat zorgde voor een dillema. Mijn club H.V.V.’24 moest immers een uitwedstrijd in Bergen op Zoom spelen en omdat ik een platte band heb, was dat natuurlijk geen optie! WAT MOEST IK DOEN!! Ik zou natuurlijk, nee dat doe ik niet, of zou ik toch, nee niet doen Bob, of zou ik toch? Opdracht is opdracht, zal ik toch niet, neeee niet doen, maar anders haal ik misschien het jaar niet, nou vooruit dan maar. Er zat niks anders op. Ik moest een verslag gaan doen van Steen, of zoals wij zeggen: Ut Stieeejn. Voor de mensen die niet uit Hulst komen: Hulst-Steen is zoiets als Geert Wilders in een moskee, gras in de ArenA, kamelen rond de poolcirkel, mooie vrouwen in een homo-bar of een Rus zonder drankprobleem. Dat gaat niet samen dus!

Ik ging dus verslag doen van de beladen derby Ut Stieeejn tegen De Kling. Ook zo’n dorp waar ik nooit iets mee had, maar waar ik sinds anderhalfjaar wel enig respect voor moet hebben. Moeilijk, moet ik zeggen, maar toch minder moelijk dan Ut Stieeejn. Nadat ik langs de lijn ging staan, werd ik gelijk wantrouwend aangekeken. “Den diene is nie van ier!” Blijkbaar stond ik tussen de harde kern van Ut Stieeejn. Ik vond mezelf ook al opvallen tussen deze mannen, aangezien ik de enige was zonder houten been. Nadat ik een ander plaatsje had gevonden begon de wedstrijd en De Kling won uiteindelijk met 1-2. Thuis snel een verslag gemaakt van de wedstrijd en naar Tilburg vertrokken.

Met nog 3 andere Zeeuwen , van dère kant, moest ik een regiopagina maken voor Zeeland. Er mochten 2 grote verslagen van 300 woorden in en er moesten er 2 ingekort worden tot 80 woorden. Natuurlijk moest die van mij ingekort worden, wat niet zo heel erg was want 300 woorden is wel erg veel aandacht voor Ut Stieeejn. Maar wel zonde van mijn mooie verslag natuurlijk.

Ook moest ik nog een nabeschouwing van de wedstrijd maken met een speler of iemand van het bestuur. Gelukkig kende ik nog een speler van Ut Stieeejn, Flappie, dus die heb ik gebeld voor een interview. Ik was blij te horen dat hij mij vertelde dat hij terug wil komen naar HVV. Inderdaad, Flappie is een overloper die nu voor Ut Stieeejn speelt, maar altijd die-hard Hulstenaar is geweest. Als trainer van mij zei hij altijd: “Er is maar 1 wedstrijd die je moet winnen en dat is tegen Ut Stieeejn, ik haat Stieeejn”. Ik hoor het hem nog zeggen. Maar sympathiek heb ik hem altijd blijven vinden, vooral omdat hij mijn frieten altijd heel lekker bakt. Ik had een mooi interview met hem en ik vond dat ik het best goed deed als onervaren vragensteller. Zie hier mijn verslag en nabeschouwing met Flappie

Clinge de sterkste in Zeeuws – Vlaamse derby

 

v.v. Clinge heeft v.v. Steen een verassende nederlaag bezorgd. Op sportpark ’t Steen won Clinge de derby met 1-2, ondanks dat het ruim een uur met een man minder speelde na een rode kaart voor Michael de Block.

Voorafgaand waren de belangen groot bij deze wedstrijd. Mocht Steen winnen en naaste concurrent Axel deed dat niet, kon Steen alleen aan kop komen. Clinge stond voorafgaand op de 4e plaats en wil graag de top-3 binnendringen. Daarbij speelde natuurlijk ook mee dat Steen-Clinge een onvervalste derby is.

Steen zocht vanaf het begin de aanval, maar tot echte kansen leidde dat niet echt. Steen probeerde de verdediging van Clinge open te trekken, maar door veel balverlies en slechte eindpasses kon Clinge makkelijk overeind blijven.

Na een kwartier begon Steen rustiger te spelen en controleerde het de wedstrijd, wat resulteerde in enkele grote kansen die achtereenvolgens niet waren besteed aan Randy Houwer en Sander van Remortele. Na een halfuur spelen moest Clinge, dat gesteund werd door een fanatiek zingende groep fans, met tien man verder. Een domme rode kaart was er voor De Block die een doorgebroken speler neerhaalde.

Met tien man speelde Clinge echter beter dan daarvoor. Er kwam wat kleine mogelijkheden en een kwartier na rust was het raak. Uit een vrije trap schoot Jurgen Ras de bal ongenadig hard in de kruising. Amper 5 minuten later counterde Clinge naar 0-2. Steen kon na deze tegenslag amper meer een vuist maken. Toch kwam 5 minuten voor tijd de 1-2 nog op het scorebord door een goal van Piet van Looy. Maar meer zat er niet in voor Steen.

Door overwinningen van Axel en Walcheren zakte Steen van de 1e naar de 3e  plaats, Clinge blijft 4e.

En dan nu de nabeschouwing

GERT-JAN MARTENS: “ V.V. STEEN GEEN TITELKANDIDAAT!”

V.V. STEEN wist afgelopen zondag voor de derde wedstrijd op rij niet te winnen. Aartsrivaal Clinge was met 1-2 te sterk, ondanks een rode kaart na een half uur. Verdediger Gert-Jan Martens ziet een overstap naar de derde klasse dan ook niet gebeuren. “ Als je speelt zoals afgelopen zondag, ben je absoluut geen titelkandidaat”.

Martens zag vanaf de bank, hij viel pas diep in de tweede helft in, dat er een hoop mis ging bij STEEN. “Als je ziet hoeveel kansen we het eerste halfuur gehad hebben, moet je bij rust met 2-0 voor staan. Na die rode kaart voor Clinge moeten we natuurlijk doordrukken en die goal maken, maar we gaan juist slechter spelen. Dan roep je het allemaal over jezelf af”. De Hulstenaar zag dat Clinge wel deed wat STEEN naliet, namelijk scoren. “ Clinge scoort uit een vrije trap en een counter en dan sta je plots met 2-0 achter. We konden daarna ook weinig kansen meer creëren. Dat het een derby was heeft voor ons weinig meegespeeld. Bij de supporters leeft deze wedstrijd natuurlijk enorm, net als H.V.V.’24  – STEEN. Maar voor ons heeft het voor weinig extra spanning gezorgd. We hebben de nederlaag compleet aan onszelf te wijten.”

Deze zondag wacht voor STEEN een moeilijke klus, als er op bezoek wordt gegaan bij koploper Axel. Martens: “Axel is een heel goede ploeg met een zeer gevaarlijke voorhoede. Zij zijn voor mij de uitgesproken titelkandidaat”. Toch ziet “Flappie”, zoals zijn bijnaam luidt, ook kansen tegen Axel. “Als we onze verdediging gesloten houden en onze kansen af kunnen maken, kunnen wij er in Axel zomaar met de overwinning van door gaan. Maar dan moeten we wel beter spelen als tegen Clinge. Als we zo blijven spelen, zijn we zeker geen favoriet voor de titel!”   

Martens heeft zelf ook nog genoeg ambities voor dit seizoen. “ Ik ga knokken om terug in de basis te staan. Door een ziekte heb ik een groot deel van de voorbereiding gemist en mijn vervanger doet het gewoon goed. We ontlopen elkaar weinig.” Ook voor de toekomst heeft hij al een beeld. “ Ik zou het liefst terugkeren naar mijn jeugdliefde H.V.V.’24, misschien zelfs al volgend seizoen.”

 flappie

Foto: Gert-Jan Martens (links) in actie tijdens die andere derby, tegen H.V.V.’24


Niet de afkickkliniek of vermageringskliniek, maar het circus

Over de AOW en DSB is al genoeg verteld deze week. Het lijkt me onzinnig om hier ook nog iets over te gaan zeggen. Voor mij was het een plezierig weekje. Maandag heb ik tot in de nacht naar de herhaling van Veronica’s Top 1000 Aller Tijden geluisterd. Dat had ik wel verdiend vond ik, na een halfuurtje school. Ik heb echt zitten genieten van de muziek, ik heb geluisterd van nummer 294 tot 115 ongeveer. Dat bracht me gelijk al in de stemming voor de Top 2000, later dit jaar. Dan blijft bij mij de radio ook ’s nachts aan, zodat ik af en toe nog flarden van muziek hoor tijdens het slapen. En dan toch extra vroeg opstaan om alles te luisteren. Dinsdag was ook een goede dag. Dinsdag was het 13 oktober, de dag dat ik 3 jaar in dienst was bij Restaurant ROES. Even een stukje reclame tussendoor dan. Heb je geen zin in een Chinees met gefrituurde poes, kom dan gewoon naar ROES. Ik ben er trots op dat ik er al sinds de openingsavond werk, want ROES is ondertussen uitgegroeid tot het beste restaurant van Hulst. Daar kan en mag geen discussie over zijn. Na dit stukje hielenlikken reken ik natuurlijk wel op een loonsverhoging. Donderdagavond heb ik de samenvatting gezien van Uruguay – Argentinië. Heelaas stond de Amsterdamse fopduiker Schwalbuarez bij Uruguay in de basis. Maar hier kon hij weinig potten breken. Net als Messi trouwens. Ik vond het opmerkelijk te zien hoe hij schittert bij Barcelona, maar bij Argentinië speelt op het niveau van Clinge 4. Zou het aan Maradonna liggen? Euh ja denk het wel. Wie voor 18 wedstrijden meer dan 70 spelers selecteert kan niet verwachten dat zijn team speelt à la Barcelona. Dan is zelfs het niveau Clinge 4 nog te hoog gegrepen, Messi was dus alsnog de beste. De Argentijnen wonnen uiteindelijk met 0-1 en gaan alsnog naar het WK. Stel je voor als ze er niet bij waren geweest! Dan had Maradonna vast een vlucht aangeboden gekregen van een landgenoot bij Transavia. Ik ben blij dat ze er toch bij zijn, alleen maar omdat ik de shirten zo mooi vind. Maradonna liet zich na de wedstrijd weer eens ouderwets kennen. Hij noemde alle Argentijnse journalisten ‘hoerenzonen’ en dat iedereen die niet meer in de kansen van zijn team geloofde hem ‘kon komen zuigen’. Of zoiets. Wat ik wel geweldig van Maradonna vond was zijn buikschuiver van de wedstrijd daarvoor, afgelopen zaterdag. Na de winnende goal in de laatste minuut tegen Peru waande hij zich in een circus. Weer eens iets anders dan een kliniek. Zie hier die fantastische buikschuiver!